Enea – Nooit meer jaloers

Nooit meer jaloers

Terwijl het water mijn huid week maakt, begluur ik van achter het douchegordijn wat we zijn geworden toen ik eventjes niet keek. Twee volwassen mensen in een huis met drie slaapkamers. Aan het randje van de stad.
Beginnende rimpeltjes.
Twee mensen die hun leven door elkaar heen weven. Rekening houden met elkaar zodat ze later kunnen beloven er alles uit te hebben gehaald dat erin zat.

Er was een tijd dat ik bang was voor dit gevoel. Settelen, of iets dergelijks.
Maar ik heb het al geleerd.
Vastigheid bleek op een dunne grens te liggen met lossigheid. Met één enkele zet kan je alles kapot gooien. En dat deed ik. Daarom vind ik wat we nu zijn geworden iets fragiels.

Alsof we eitjes zijn in een nest dat te vroeg gestapeld is. Voorjaarstakjes uit de vorst, bang om af te breken.

Enea is een verhaal over de liefde. Maar het is geen liefdesverhaal. Het omschrijft de relatie tussen twee mensen die als tieners verliefd werden en er langzaam achter komen dat verandering het enige constante is. Hoe kun je met elkaar meegroeien als je tien jaar later vast zit in beloftes van zeventienjarigen? Hoe kun je elkaar eeuwige trouw beloven als je niet weet wie je bent geworden? En mist wie je ooit was, al die jaren terug? Enea is het benauwende, hartverscheurende lot van tienerliefde, veranderd door zelfbedachte woorden.
Het vertelt hoe een relatie vol regels transformeerde in regelloos liefhebben.

Enea verschijnt komende winter.